Als er een moordenaar gepakt wordt, dan kan die uiteraard rekenen op een forse straf. Die straf heeft verschillende doelen: het is een legale wraakneming voor een illegale daad, hij heeft een preventieve werking voor andere moordenaars in spé, en hij beschermt de samenleving tegen de dader. In de meeste beschaafde landen wordt een moordenaar daarom heel lang – soms levenslang – opgesloten. Ook de meeste executiemethoden van nu kan je, met een beetje fantasie, humaan noemen.

Maar vroeger was de wereld nou eenmaal een stukje ruiger. En dat gold ook voor de manieren waarop een moordenaar om zeep werd geholpen! Ontdek een paar van de gruwelijkste executiemethoden van vroeger. En knijp maar in je handjes dat je toen niet ten onrechte van moord werd beschuldigd…

Mazzatello

Een unieke manier van terechtstelling in de Pauselijke Staat, voor als je het daar écht heel bont had gemaakt. Denk aan vrolijke vergrijpen als vadermoord of een moordcomplot tegen de Paus. Je werd dan vriendelijk verzocht op het schavot te knielen, waarna de beul je met een slegge (een zware hamer met een lange steel) een klap op je kop gaf. Mocht het nog nodig zijn, dan sneed hij eventueel nog je keel door. Heel goddelijk allemaal.

Olifant

In Zuid-Azië heb je olifanten, en als verveelde sultan moet je daar íets mee. Sommige heersers hielden er dus speciaal getrainde olifanten op na om veroordeelde moordenaars en andere criminelen een kopje kleiner te maken, letterlijk, want op een bevel zette de dikhuid zijn enorme poot op het hoofd van zijn slachtoffer, met alle rondspetterende gevolgen van dien. Maar als de sultan je écht niet aardig vond, kon hij de olifant ook instrueren om het rustig aan te doen – en je met zijn slurf ledemaat voor ledemaat uit elkaar te trekken.

Steen

De oude Mongolen staan niet bekend als het vriendelijkste volkje. Ook hun manieren om boosdoeners over de kling te jagen waren, nou ja, een beetje onaangenaam. Kregen ze een moordenaar te pakken? Dat was lastig, want de Mongolen kenden een taboe op bloedvergieten buiten oorlogstijd. Geen nood: de veroordeelde mocht een gezellig robbertje worstelen met een stevige kerel. Met als onvermijdelijke afloop dat die hem optilde en zijn rug brak op een grote steen.